Plastische Tielt


Go to content

borstvergroting

ingrepen > type van ingreep

Een borstvergroting is een esthetische ingreep waarbij de borsten vergroot worden door het plaatsen van een borstprothese in het lichaam. Dit is tegenwoordig een van de meest gevraagde esthetische behandelingen.
Op het internet vindt men dan ook een overvloed van informatie hierover. Op zich is de meeste van deze informatie juist doch veelal begint de patient alles door elkaar te halen en ziet hij door de bomen het bos niet meer. Er bestaan namelijk talrijke soorten van borstprothesen die elk hun eigen toepassing kennen en ook een eigen manier van plaatsen en nabehandeling vereisen.
In deze tekst zal ik mij dan ook beperken tot de verantwoording van de techniek die ik doorheen de jaren ervaren heb als de techniek die het best aan de wensen van de patient tegemoet komt :
borstvergroting door middel van een watergevulde(saline) gladde ronde prothese die onder narcose via een kleine tepelhofinsnede(periareolair) achter de borstspier(retropectoraal) geplaatst wordt. En dit in een ziekenhuis onder vorm van daghospitalisatie.

Om een aantal patienten te beschermen die overenthousiast zouden kunnen handelen wordt op
de eerste raadpleging altijd eerst uitvoerig gesproken over de eventuele nadelen, gevolgen van het hebben van een borstprothese, vervolgens over de voordelen,de ingreep,de voorwaarden die moeten voldaan zijn om op een veilige manier te kunnen opereren,de dagopname, de nazorg en ten slotte de prijs.

Een borstprothese is een vreemd lichaam dat in het lichaam wordt ingeplant. Het lichaam herkent dit als vreemd en reageert hierop (zoals op alles wat ingeplant wordt) door het vormen van een vlies dat zich rond de prothese zet(=het kapsel).Iedereen met een borstprothese heeft dus kapselvorming.Het probleem is echter dat in een aantal gevallen (zij het welliswaar zeldzaam) dit kapsel kan beginnen krimpen na enige tijd(maanden of jaren nadien) en zodoende de prothese samendrukt waardoor deze prothese hard begint aan te voelen en vervormt of als een 'bol' veelal asymmetrisch vast gaat te zitten.Dit is de
kapselkontraktie.
Tot op heden (ondanks de vele research) bestaat er nog geen enkel middel of techniek die ons voor 100% garandeert dat dit nooit zal optreden. Indien er 'storende' kapselkontraktie optreedt vereist dit een heelkundige correctie waarbij veelal het probleem opgelost wordt doch waarbij opnieuw geen 100% zekerheid bestaat dat het niet terugkomt. Daarom is het risico op kapselkontraktie voor mij nog altijd het hoofdprobleem bij een borstvergroting.Er bestaan echter allerlei technieken om het risico op kapselkontraktie zo klein mogelijk te houden en gezien in mijn patientenreeks uitermate weinig kapselkontraktie voorkomt ben ik dan ook zeer weigerig om ook maar iets aan mijn techniek te veranderen.

Een ander probleem is het feit dat een prothese na verloop van tijd kan gaan lekken(=
'lekkage) . Wetende dat dit eerder zeldzaam is geven de grote firma's dan ook meestal een levenslange garantie op de prothese indien na onderzoek blijkt dat deze spontaan geruptureerd(gescheurd) is. Zelf ben ik niet van oordeel dat een prothese na 10 jaar moet vervangen worden indien zich geen problemen voordoen want elke bijkomende ingreep verhoogd de kans op kapselkontraktie. Daarom raad ik aan om kontakt op te nemen met uw plastisch chirurg indien zich problemen voordoen en dit niet te koppelen aan een termijn van 10 jaar.
Het risico op lekkage is bij een
'watergevulde'(saline) prothese van dezelfde grootteorde als van een silicone prothese maar bij een watergevulde prothese weet men binnen de 24 of 36 uur dat er een lekkage is gezien de borst' plat' valt. Het water(=fysiologisch) dat uit de prothese komt wordt door de omliggende weefsels opgenomen en afgevoerd via de nieren. Dit vocht is onschadelijk gezien het gelijkaardig is aan het vocht dat in een infuus wordt toegediend. Dit heeft een aantal voordelen ten opzicht van een siliconeborstprothese. Gezien de patient schrikt, omdat haar borst snel in volume vermindert, zal zij op zeer korte tijd haar chirurg verwittigen. Hierdoor gaat er geen tijd verloren en krijgt het kapsel niet de tijd om verder in te krimpen of te vervormen waardoor op een eenvoudige wijze een nieuwe prothese in hetzelfde kapsel kan geplaatst worden. Dit in tegenstelling tot een siliconeprothese waarbij de silicone bij lekkage wel uit de prothese komt maar verder in minder of meerdere mate gevangen gehouden wordt door het kapsel.Dit maakt dat de patient veelal eventueel wel een misvorming van de borst vaststelt doch met behoud van het totaalvolume en waarbij hij soms jaren verder rondloopt met een gescheurde borstprothese. Een laattijdig herstel is dan ook veel complexer gezien de retraktie van het kapsel.

Een bijkomende reden waarom ik kies voor een watergevulde prothese is het feit dat deze prothese in een ontluchtte en opgerolde toestand geplaatst wordt en zodoende een veel
kleinere toegangsweg nodig heeft dan een siliconeprothese. Zodoende wordt deze prothese door mij altijd via een kleine insnede aan de onderrand van het tepelhof (periareolair) geplaatst wordt. Dit litteken geneest het mooist van alle mogelijke toegangswegen(oksel/onder de borst) en is nagenoeg onzichtbaar.

Bij het plaatsen van een prothese kan men kiezen tussen twee mogelijkheden. Voor de borstspier of achter de borstspier. Zelf verkies ik altijd om de prothese
achter de borstspier te plaatsen(=retropectoraal). Dit omwille van 3 redenen. Ten eerste wordt op deze manier de prothese continu gemasseerd door de borstspier telkens de patient haar arm beweegt. Dit is trouwens de voornaamste reden waarom zo zelden een kapselkontraktie optreedt. Ten tweede kan hierdoor gekozen worden voor een 'gladde' prothese die minder vochtopstapeling(serositeit) veroozaakt onmiddellijk na de ingreep zodat het plaatsen van een redondrain (vochtafvoerbuisje) overbodig is. Ten derde kan er gekozen worden voor een 'ronde' prothese in plaats van een duurdere anatomische.Indien de prothese voor de borstspier geplaatst wordt dient men een 'anatomische 'prothese te kiezen die bovenaan dunner is dan onderaan omdat anders een storend 'bol'effekt ontstaat in de bovenpool. Tevens dient dan ook een 'ruwe' prothese gekozen te worden omdat deze prothese stevig dient vast te groeien zoniet zou ze zich kunnen draaien wat een ernstige misvorming en asymmetrie zou veroorzaken. Indien de prothese achter de borstspier geplaatst wordt, wordt de bovenpool van de prothese door deze spier gedeeltelijk plat gedrukt zodat er een mooi, glooiend profiel veroorzaakt wordt zoals bij een natuurlijke borst ondanks het feit dat een ronde prothese geplaatst werd.

Een bijkomende reden om te kiezen voor een gladde prothese is het
natuurlijker uitzicht van de borst indien de prothese niet vastgroeit maar vrij kan bewegen in een iets ruimere pocket(holte). Zodoende zal de prothese ,als de patient op de rug ligt, niet onnatuurlijk rechtop blijven staan doch lichtjes naar opzij wegzakken zoals een natuurlijke borst.

Veelal stelt men mij de vraag of er een verminderd gevoel ontstaat in de tepel ten gevolge van de borstvergroting.Inderdaad is het zo dat er bij een aantal patienten de eerste week(en) een verminderd gevoel optreedt in een of in beide tepels. Veelal volgt hierop een periode van overgevoeligheid van de tepels.
Meestal is het gevoel na enkele weken of maanden terug volledig normaal. Dit tijdelijke (of zeldzame blijvend) gevoelsverlies is te wijten aan het feit dat er een holte gemaakt wordt waarin de prothese geplaatst wordt. Hierbij kan de gevoelszenuw voor de tepel uitgerokken of gekwetst worden . Zodoende heeft dit niets te maken met insnede aan het tepelhof, aangezien de technieken die een andere insnedeplaats verkiezen eveneens deze gevoelsvermindering kennen.

Wat in verband met borstkanker en borstonderzoek?
Uit grootschalig onderzoek is gebleken dat een borstprothese
zeker geen borstkanker veroorzaakt. In tegendeel tot hetgeen men verwacht had bleek het ontstaan van borstkanker na borstprothese zelfs iets minder voor te komen dan zonder prothese. Wel is het zo dat borstonderzoek door middel van een klassieke mammografie nagenoeg waardeloos is gezien alle huidige prothesen (water en silicone) de RX-stralen niet doorlaten en aldus geen nuttige beelden opleveren.
Daar staat echter tegenover dat
alle andere onderzoeksmethoden perfekt bruikbaar zijn. (Zelfonderzoek dmv palpatie met vingers en hand,echografie, CT, NMR..) Aan alle patienten met borstprothesen wordt dan ook aangeraden de radioloog op de hoogte te stellen van het feit dat ze borstprothesen hebben.

Kan men nog borstvoeding geven als men borstprothesen heeft?
Ja,
gezien de prothese achter de borstspier zit heeft dit geen invloed op het al of niet kunnen geven van borstvoeding. Wel is het zo dat het geven van borstvoeding, met of zonder prothese ,bij een aantal mensen aanleiding geeft tot uitrekkingssporen van de huid(striae) en /of doorhangen van de borst over de plooi onder de borst(=ptose).

Tot slot dient toch ook nog vermeld te worden dat het nog altijd om een
heelkundig ingrijpen gaat met de risico's en mogelijke complicaties eigen aan elke heelkundige ingreep onder algemene verdoving. (bv.:bloeding,infectie,seroma,littekenhypertrofie...)

Tot zover de eventuele nadelen die eigen zijn aan een borstvergroting.
Hopelijks ben u nu niet helemaal ontmoedigd want
tegenover deze zeldzame nadelen staat een hele waaier van gelukmakende faktoren voor de patient die er zelf voor kiest.
De voordelen ken ik enkel door hetgeen de patienten mij vertellen. Tot op heden ken ik geen patienten in mijn praktijk die er zelf voor gekozen hebben en er nadien spijt van hadden. Nog nooit heeft iemand mij gevraagd om de prothesen opnieuw te verwijderen. Meestal vertelt men mij een verhaal waarin de
patient als het ware openbloeit en zichzelf zelfzekerder, meer vrouw voelt. Het vinden van mooie kledij en aangepaste lingerie lijkt voor een vrouw zeer belangrijk te zijn.



Hoe verloopt nu een borstvergrotingsoperatie ?

Op de
raadpleging voorafgaand aan de ingreep wordt nagegaan of de patient operabel is en worden de nodige vooronderzoeken (via een patientenmap voor de huisarts) aangevraagd. Tevens wordt in gezamelijk overleg met de patient de grootte van de prothese bepaald.Vooraf aan de ingreep dient de patient eveneens een 'informed consent' + 'kostenraming' te ondertekenen waarin de patient te kennen heeft alle nodige informatie gekregen te hebben en zich akkoord verklaart met de ingreep.

De ingreep gebeurt onder vorm van daghospitalisatie waarbij de patient s'morgens nuchter binnen komt in het ziekenhuis en in de namiddag terug naar huis kan.Hierbij dient gemeld dat de patient de eerste 24 uur na de ingreep geen wagen mag besturen.
De ingreep gebeurt onder uiterst steriele omstandigheden
in de operatiezaal onder algemene verdoving. Na 1 1/2 uur wordt de patient terug wakker in de ontwaakkamer met als enige verband een klein klevertje aan de onderrand van het tepelhof en een sport-BH.
Na enkel uren kan de patient het ziekenhuis verlaten.

Nazorg:
De
eerste vijf dagen wordt aangeraden om een pijnstiller (vb paracetamol) en een NSAID (vb diclofenac) te nemen omdat de ingreep meestal toch wel pijnlijk is de eerste vijf dagen. Nadien dient veelal geen pijnstiller meer genomen te worden.
De patient dient eveneens gedurende
minimum 12 dagen een sportBH dag en nacht te dragen zodat de prothesen zich mooi symmetrisch en niet te ver uit elkaar kunnen innestelen. In dezelfde periode dient de patient ook dagelijks de prothesen te masseren in een beweging van boven naar onder en van buiten naar binnen.
Na 12 dagen wordt de patient teruggezien op de raadpleging om de onderhuidse hechting te verwijderen.
De eerste maanden nadien is het aangeraden het kleine
litteken veelvuldig te masseren met een hydraterende creme.

Hopelijks heeft deze tekst U iets wijzer gemaakt !
Bij eventuele vragen nodig ik U dan ook vriendelijk uit op mijn raadpleging waar ik vrijblijvend op uw vragen zal proberen te antwoorden.

Dr. Jo Vander Plaetsen









welkom | uw contact | ingrepen | kosten | foto's | links | Site Map


Back to content | Back to main menu